คนลืมตาย

เคยคิดบ้างไหมว่า ในระหว่างที่เราดำเนินชีวิตไปในแต่ละวัน ในแต่ละขณะที่เรายังมีลมหายใจ
และรับรู้การมีอยู่ของตัวเรา มีอีกกี่ชีวิตที่ต้องจากไป...จากไปอย่างไม่หวนกลับ การจากไปที่เราเรียกมันว่า
“ความตาย”
ณ ขณะปัจจุบันของชีวิตเรานั้น ความตายดูเหมือนห่างไกลเรายิ่งนัก ไกลจนเกินกว่าจะคาดคิด ถึงแม้ว่าเราจะไม่มีโอกาสได้รับรู้เลยก็ตาม แต่ความตายก็ยังคงเกิดขึ้นอยู่ทั่วทุกหนแห่ง...ตลอดเวลา
มีเพียงบางช่วงขณะที่ความตายเฉียดเข้ามาใกล้ตัวเราเท่านั้น ที่จะเป็นช่วงเวลาที่ทำเรารู้ซึ้งว่าความตายมีอยู่จริง และอยู่แนบชิดกับเราเพียงใด มันอาจจะเป็นช่วงขณะที่เราได้สัมผัสกับวินาทีแห่งความตายหรือช่วงเวลาที่บุคคลที่ใกล้ชิดกับเราได้จากไป เป็นช่วงขณะที่ทำให้เรารู้สึกว่าทุกอย่างมีปลายทาง และชีวิตมีวันสิ้นสุด ช่วงขณะแห่งความจริงที่ทำให้เรารู้ซึ้งว่า...เราเองก็หนีมันไม่พ้นเช่นกัน
สำหรับผู้ที่เสียชีวิตไปแล้ว ความตายเป็นเพียงการก้าวผ่านประตูจากห้องหนึ่งไปสู่อีกห้องหนึ่ง
แต่สำหรับผู้ยังคงอยู่ การรำลึกถึงความตายให้อะไรแก่เรา
ท่านอิมาม อาลีกล่าวว่า
“การระลึกถึงความตายจะทำให้เรามองโลกนี้ ด้วยความเป็นจริง เพราะส่วนมากคนหนุ่มสาวจะหนีความจริงในเรื่องนี้ .....” (นะญุลบะลาเฆาะฮ์ คุตบะฮ์ที่ 132)
ท่านอิมามอาลียังกล่าวอีกว่า
“ขอสาบานด้วยพระนามของอัลลอฮ์ ว่า ความตายคือความเป็นจริงที่จะเกิดกับมนุษย์ทุกคน เราทุกคนรู้จักความตาย ยอมรับว่าความตายจะต้องเกิดขึ้นจริง แต่มันเป็นสิ่งที่เราไม่เคยเชื่อ ขอเตือนพวกท่านทั้งหลายว่าความตายไม่ใช่เรื่องล้อเล่น อย่าให้ผู้คนที่อยู่รายรอบเจ้าทำให้เจ้าหลงลืมเรื่องนี้ เจ้าไม่ได้มองดูผู้คนในอดีตหรอกหรือพวกที่คอยกอบโกยหาผลประโยชน์ สะสมทรัพย์สมบัติ สะสมยศถาบรรดาศักดิ์ แต่ในที่สุดพวกเขาเหล่านั้นก็ต้องจากโลกนี้ไป” (นะญุลบะลาเฆาะฮ์ คุตบะฮ์ที่ 132)
อิสลามไม่ได้ห้ามให้เราใส่ใจในการใช้ชีวิตในโลกนี้ แต่อิสลามต้องการกำชับเตือนไม่ให้เรา
“ลืมตาย”